Friday, April 2, 2010
ஈஸ்வரனே குருநாதன்
குரு வேண்டும் என்று தேடினோம். சுத்தமானவர், பூர்ணமானவர் என்று ஆராய்ந்தோம். இவரை நம்பி ஆச்ரயித்தோம். கிட்டே வந்தபிறகு அப்படி இல்லை என்பது தெரிகிறது. தெரிந்திருந்தால் வந்தே இருக்க மாட்டோம். இன்னொருவரிடம் இப்போது போகலாம் என்றால் பயமாக இருக்கிறது. இன்னொரு பயம், குரு என்று ஒருவரைப் பாவித்துவிட்டு இன்னொருவரை நாடிப்போனால், பாதிவ்ரத்ய தோஷம் போல (கற்பில் தவறுதலைப் போல) குருத்துரோகம் என்ற பழி வந்துவிடுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட சங்கடங்கள் ஏற்படுவதுண்டு. அப்போது என்ன செய்ய என்பதை தோன்றுகிற மாதிரி சொல்கிறேன்.
இந்த நிலையில் ஒரே தீர்வு குருவின் யோக்கியதாம்சத்தைப் பார்க்காமல் இருந்து விடுவதுதான் என்று தோன்றுகிறது. நாம் குருவைத் தேடினபோது இவர்தான் கிடைத்து – இவரைத்தான் வரணம் செய்ய வேண்டி இருந்தது என்றால், ஈசுவரனே இவரைத்தான் நமக்குக் குருவாக அனுப்பி வைத்திருக்கிறான் என்று அர்த்தம். குருவை ஈசுவரன் அனுப்பினான் என்பதல்லாமல், குருவாக ஈசுவரனே வந்தருளி இருக்கிறான் என்று பாவிக்க வேண்டும் என்றுதான் சாஸ்திரம் சொல்லுகிறது. இவர் மனுஷ்யகுரு என்று நினைக்கும் வரையில்தான், இவர் தோஷமானவரா – நிர்த்தோஷமானவரா என்று கேள்வி வருகிறது. இவரே ஈசுவரன் என்று நம்பிவிட்டால் இந்தக் கேள்விக்கே இடமில்லை. தோஷமுள்ள ஈசுவரன் என்று உண்டா என்ன? ஈசுவரனிடம் தோஷம் இருப்பதைப் போல நமக்குத் தோன்றினாலும், அதுவும் நம் திருஷ்டி தோஷம்தானே...? இவரே ஈசுவரன் என்று வைத்து விட்டால் இவரைவிட்டு இன்னொருவரிடம் போவதற்கும் இடம் இல்லை. ஈசுவரன் ஒருவர்தானே? ஓர் ஈசுவரனை விட்டு இன்னொரு ஈசுவரனிடம் போக நினைப்பது பரிகாசமான விஷயம் அல்லவா?
அதனால், குரு என்று அடைந்து விட்ட பிறகு, அவர் எப்படியானாலும் இருக்கட்டும் என்று நாம் நமது பக்தியில் இறங்காமல், சலிக்காமல் அவரையே உபாசித்து வரவேண்டும். சுச்ருஷை செய்ய வேண்டும். இப்படிப் பண்ணினால் கடைசியில் ஈசுவரன் அவர் மூலமாகவே நமக்குச் சக்தியை, ஞானத்தைக் கொடுத்து விடுவான். அவர் மோட்சத்துக்குப் போனாலும் போகாவிட்டாலும், நாம் நிச்சயமாக மோட்சத்துக்குப் போய்விடுவோம்.
- ஜகத்குரு ஸ்ரீ காஞ்சி காமகோடி பீடாதிபதி ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரசுவதி சுவாமிகள் (’தெய்வத்தின் குரல்’ என்ற நூலிலிருந்து)
Wednesday, March 31, 2010
வைகுண்ட ஏகாதசி
சந்திரன் பூமியை ஒருதடவை சுற்றிவர ஏறக்குறைய இருபத்தொன்பதரை நாட்கள் ஆகின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு திதி (Phase of the moon) எனப்படும். ஒரு சந்திரமாதத்தில் 30 திதிகள் உள்ளன. அமாவாசையிலிருந்து பௌர்ணமி வரையில் உள்ள 15 திதிகள் சுக்லபட்சம் (வளர்பிறை) எனப்படும். பௌர்ணமியிலிருந்து அமாவாசை வரையில் உள்ள 15 திதிகள் கிருஷ்ணபட்சம் (தேய்பிறை) எனப்படும். அமாவாசையன்று சூரியனும், சந்திரனும் ஒன்றாக உதித்து ஒன்றாக மறைகின்றன. அதிலிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் 12 டிகிரி வீதம் சந்திரன் சூரியனிலிருந்து பிரிந்து செல்லுகிறது. நான்காவது நாள் அதாவது, சதுர்த்தசியன்று சந்திரன் சூரியனிலிருந்து 36 டிகிரி முதல் 48 டிகிரி வரை பின்னால் உள்ளது. பதினொன்றாவது நாள் ஏகாதசியன்று சூரியனிலிருந்து132 டிகிரி பின்னால் இருக்கிறது. பௌர்ணமியன்று சந்திரன் சூரியனிலிருந்து 180 டிகிரியில் இருக்கிறது. மேற்கூறிய நாட்களில் சூரியனிலிருந்து சந்திரன் தொலைவில் விலகிச் செல்லுவதில் புவிஈர்ப்பு (Gravitation) சக்தி அதிகமாகிறது. அந்த சமயத்தில் எப்போதும் போல உணவு அருந்தினால் அது சரியாக் செரிக்காது. ஆகையால் நமது முன்னோர்கள் அந்த நாட்களில் விரதம் இருக்கச் சொல்லி இருக்கிறார்கள்.
வைகுண்ட ஏகாதசியன்று சந்திரன் சூரியனுக்கு 135 டிகிரி பின்னால் இருக்கிறது. அன்று சூரியன் நடுவரைக்குத் தெற்கே மிக அதிகமான தூரத்தில் இருக்கிறான். அன்று புவியீர்ப்பு சக்தி மிக அதிகமாக இருப்பதால் உபவாசம் இருக்கிறோம்.
ஏகாதசியன்று விரதமிருந்தால், முதல் பத்து நாட்கள் உணவு உட்கொண்டு அதனால் உள்ளே சேர்ந்துள்ள கழிவுப் பொருட்கள் கரைந்து வெளியேறுகின்றன. பதினோராவது நாளான ஏகாதசியன்று வயிறு சுத்தமாகிறது. அன்று ஜீரணக் கருவிகளுக்கும் ஓய்வு கிடைக்கிறது. பின் நமக்கு வைட்டமின்கள் தேவைப்படுகின்றன. முக்கியமாக வைட்டமின் ‘ஏ’ யும், ‘சி’ யும் தேவைப்படும். ஆகவேதான், துவாதசியன்று வைட்டமின் ‘ஏ’ சத்து நிறைந்த அகத்திக் கீரையையும், வைட்டமின் ‘சி’ சத்து நிறைந்த நெல்லிக்காயையும் உணவுடன் சேர்த்துக் கொள்ளுகிறோம். ஒவ்வொரு நாளும் நாம் செய்ய வேண்டிய சூரிய நமஸ்காரமும், இருமுறை ஏகாதசியோடு தொடர்ந்து வருகிற துவாதசி உணவும், நம்முடைய கண்ணொளியைக் காத்து உடல் நலத்தைப் பேணி வருகின்றன.
- ஸ்ரீ பராசக்தி மகளிர் கல்லூரி (குற்றாலம்)யினர் தொகுத்த, ‘இந்து சமயம் ஒரு விஞ்ஞானப் பார்வை என்ற நூலிலிருந்து
Wednesday, March 24, 2010
வர்ணாசிரம தர்மம்
.jpg)
பக்தி இதழ்கள் இப்போது அதிக அளவில் வருகின்றது. விற்பனையும் ஆகின்றது. பக்தியினாலோ அல்லது சுவாரஸ்யமில்லாத வாழ்க்கையில் இருந்து தப்பித்துக் கொள்ளவோ அல்லது விஷய ஞானத்தை வளர்த்துக் கொள்ளவோ அல்லது எதனாலோ மக்கள் இந்த இதழ்களை வாங்கிக் குவிக்கிறார்கள்.
முன்பு ‘ஞானபூமி’ என்று ஒரு பக்தி இதழ் ‘இதயம் பேசுகிறது’ திரு.மணியன் அவர்களால் வெளியிடப்பட்டு வந்தது. அதன் ஒவ்வொரு இதழும் மிகச் சிறப்பாக விளங்கியது. முக்கியமாக கேள்வி-பதில் பகுதி. அதில் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு, ஞானியர்கள், யோகியர்கள், தத்துவவாதிகள், அறிவாளர்கள், ஆன்றோர்கள் மற்றும் சான்றோர்கள் ஆகியோரின் நூல்களில் இருந்து பதில் அளிக்கப்பட்டது.
அந்தக் கேள்வி-பதில்களை தொகுத்து இரண்டோ அல்லது மூன்று பகுதிகளாகவோ ‘வானதி பதிப்பகம்’ வெளியிட்டுள்ளது.
வர்ணாசிரம தர்மம் பற்றிய கேள்விக்கு ‘ஜகத்குரு ஸ்ரீ காஞ்சி பெரியவர்’ உரைத்த பதிலைக் காணுங்கள். வர்ணாசிரம தர்மத்தை பற்றி இவ்வளவு எளிமையாக யாரால் கூறவியலும்.
உலகத்தில் வேறு எந்த தேசத்திலும் வர்ணாசிரம தர்மம் என்பது இல்லை. இந்தியாவில் இந்து மதத்தில் மட்டுமே இது இருக்கிறது. அந்த நாடுகள் நல்ல நிலையில் வளர்ச்சி பெறவில்லையா? நமக்கு மட்டும் இது அவசியம் என்று நினைப்பானேன்?
வி. சுந்தரேசன், திருமங்கலம்.
மேல்நாடுகளும் தொழில் பிரிவினை (Division of Labour) என்று பொருளாதாரத்தில் சொல்லிக் கொண்டு இன்றும் அதை நடைமுறையில் கொண்டுவர முடியாமல் சிரமப்படுவதைப் பார்க்கிறோம். இதற்கு ஒரு விகிதாச்சாரத்தில் ஒவ்வொரு தொழிலுக்கும் ஜனங்கள் வந்தால்தான் சமுதாயம் சீராக அமைய முடியும். இந்தத் தொழில் பங்கீட்டைப் பாரம்பரியமாக வைத்து நடத்திவந்த நமது தேசத்தில் அந்த ஒழுங்கு குலைகிறவரையில் சாந்தியும், சந்தோஷமும், திருப்தியும் இருந்து வந்தன. இப்போது அந்த அமைதி சமூகத்தில் இல்லை. அதற்குக் காரணம், நாம் மேல்நாட்டு நாகரிக முறைகளைப் பின்பற்றி இதை மாற்ற முயன்றதுதான்.
இப்போது நம் தேசம் எப்படி இருக்கிறது? ஒழுங்கீனம், பொய், புரட்டு, லஞ்சம், விபசாரம் எல்லாம் தலைதூக்கிவிட்டன. எங்கே பார்த்தாலும் வேலை நிறுத்தம், கிளர்ச்சி என்பது தெரிகிறது. எதனால் இப்படி ஆயிற்று? எதை விட்டதால் நமக்கு இந்தப் பலவீனம் வந்தது? இதை ஆலோசித்துப் பார்த்தால், மற்ற தேசங்களில் இல்லாத வர்ணதர்மம் இங்கே இருந்த வரையில் நம்முடைய நாகரீகம் மட்டும் உறுதியாக, மற்ற தேசங்கள் போற்றும் வகையில் காப்பாற்றப்பட்டு வந்திருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளலாம்.
இந்த தேசத்தில் மட்டுமாவது ஆத்மசிந்தனைக்கும், தெய்வ அனுபவத்துக்கும், கலைகளுக்கும், உத்தமமான பண்புகளுக்கும் அனுகூலமான ஒரு நாகரீகம் இருக்க வேண்டும் என்று நமக்கு ஆசை இருந்தால், இவற்றுக்காக வர்ணதர்மமும் இருக்க வேண்டும். ‘இங்குமட்டும் இருப்பானேன்?’ என்றால், இங்குமட்டுமாவது இருந்தால்தான் உலகத்துக்கே ஒரு நல்ல உதாரணம் கிடைக்கும் என்று கொள்ள வேண்டும்.
இல்லாவிட்டால் போட்டிதான் உடனே பொறாமைதான்; அதிருப்திதான்; சமூகசச்சரவுதான். சௌகரியமான படிப்பு, தொழில் இவற்றுக்குத்தான் எல்லோரும் வரப்பார்ப்பார்கள். ஆனால் எல்லோருக்கும் சமூக அமைப்பு இடம்தர முடியாது. இப்போது பாருங்கள்; படித்தவர்களிடையே வேலை இல்லா திண்டாட்டம் வந்துவிட்டது. காலேஜ் அட்மிஷனில் ஏகப்பட்ட போட்டா போட்டிகள். ‘இஞ்சினீயரிங் கல்லூரிகள் அதிகமாகி விட்டன. அதனால் எல்லோருக்கும் வேலை கிடைப்பது சிரமம்!’ என்கிறார்கள். கல்லூரியிலும் வேலைகளிலும் வேறுவிதமான ஜாதி, வகுப்பு, பிரிவினைகளைக் கொண்டுவந்து கட்டுப்படுத்த வேண்டிய நிலைமையும், அதனால் மனக்கசப்பும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதையே பாரம்பரியம் என்ற கட்டுப்பாடாக ஆதியில் வைத்தார்கள். அப்போது தொழில் இரத்தத்தில் ஊறி, அது எப்படிப்பட்டதானலும் அதைப் பெருமையுடன், ‘இது நம்முடைய பாட்டன் காலத்துச் சொத்து. இது நம் குலதனம்’ என்று சொல்லிக் கொண்டு செய்யும் நிறைவு இருந்தது. அந்தந்தத் தொழிலைச் செய்வதில் விசுவாசமும் இருந்தது. அதனால், அவற்றில் அதைச் செய்வோருக்குத் திறமையும் (Efficiency) இருந்தது. இன்றைக்கு ஒவ்வொருவரும் பணத்துக்காகவே என்று வந்துவிட்டால், தொழிலை, ஈடுபாடோ, விசுவாசுமோ இல்லாமல் செய்கிறான். அதனால் அதில் ஒழுங்கோ, நாணயமோ இருப்பதில்லை. முன்காலத்தில் பணம் இரண்டாம் பட்சம் விசுவாசத்தோடு தன் தொழில் என்ற திருப்தியோடு செய்தால் எல்லாக் காரியங்கும் நன்றாக நடந்தன. சமூகத்திலும் நல்ல அமைப்பு இருந்தது.
மனநிறைவு இல்லாமல் ஒரு நாகரீகமும் இல்லை. சமூகத்தில் அத்தனை பேருக்கும் இப்படிப்பட்ட நிறைவை ஏற்படுத்தித் கொடுத்த வர்ணதர்மம் என்ற உத்தமமான ஏற்பாட்டை நாம் குற்றம் சொல்லவே கூடாது.
-ஜகத்குரு ஸ்ரீ காஞ்சி காமகோடி பீடாதீச்வர ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரசுவதி சுவாமிகள் – இங்கு மட்டும் இருப்பானேன்?’ என்ற கட்டுரையிலிருந்து –
Thursday, February 4, 2010
திருப்புகழ்
அரிசன வாடைச் சேர்வைகு ளித்துப்
பலவித கோலச் சேலையு டுத்திட்
டலர்குழ லோதிக் கோதிமு டித்துச் சுருளோடே
அமர்பொரு காதுக் கோலை திருத்தித்
திருநுதல் நீவிப் பாளித பொட்டிட்
டகில்புழு காரச் சேறுத னத்திட் டலர்வேளின்
சுரத விநோதப் பார்வைமை யிட்டுத்
தருணக லாரத் தோடைத ரித்துத்
தொழிலிடு தோளுக் கேறவ ரித்திட் டிளைஞோர்மார்
துறவினர் சோரச் சோரந கைத்துப்
பொருள்கவர் மாதர்க் காசைய ளித்தற்
றுயரற வேபொற் பாதம் எனக்குத் தருவாயே
கிரியலை வாரிச் சூரரி ரத்தப்
புணரியின் மூழ்கிக் கூளிக ளிக்கக்
கிரணவை வேல்புத் தேளிர்பி ழைக்கத் தொடுவோனே
கெருவித கோலப் பாரத னத்துக்
குறமகள் பாதச் சேகர சொர்க்கக்
கிளிதெய்வ யானைக் கேபுய வெற்பைத் தருவோனே
பரிமள நீபத் தாரொடு வெட்சித்
தொடைபுனை சேவற் கேதன துத்திப்
பணியகல் பீடத் தோகைம யிற்பொற் பரியோனே
பனிமல ரோடைச் சேலுக ளித்துக்
ககனம ளாவிப் போய்வரு வெற்றிப்
பழநியில் வாழ்பொற் கோமள சத்திப் பெருமாளே
இப்பாடலுக்கு மட்டுமல்ல திருப்புகழின் அனைத்துப் பாடல்களும் அதற்கு விளக்கவுரையும் வேண்டுவோர் கீழ்காணும் வலைத்தள முகவரிக்கு செல்லவும். பலப் பாடல்கள் ஓதுவார்களைக் கொண்டும், முருகப் பக்தர்களைக் கொண்டும், பெரியோர்களைக் கொண்டும் பாடப்பட்டு அதை MP3 வடிவிலும் இணைத்திருக்கிறார்கள்.
தமிழர்கள், முருக பக்தர்கள் அனைவரும் கண்டிப்பாக ‘தரிசிக்க’ வேண்டியத் தளம் இது.
http://www.kaumaram.com/
Sunday, January 31, 2010
யாதும் ஊரே! யாவரும் கேளிர்!
நம் முன்னோர்களின் சிந்தனை எப்போதுமே விசாலமானதுதான். அவர்கள் உலகளாவிய அல்லது பிரபஞ்சப் பார்வையுடனேயே திகழ்ந்து இருந்தார்கள். ஒட்டு மொத்த உயிர்குலத்தையும் ஒரே இனமாகப் பார்த்தார்கள். அவர்களின் பிரார்த்தனைகள், எல்லோரும் சமம்; எல்லார்க்கும் எல்லாம் என்பதாகவே இருந்துள்ளது.
உலகில் இன்று நாம் தேசத்தால், மொழியால், சாதியால், நிறத்தால் நம்மை பேதப்படுத்திக் கொண்டுள்ளோம். ஆனால், நம் முன்னோர்கள் உலகத்தை, எல்லா உயிர்களும் ஒருங்கிணைந்த ‘வசுதேவ’ குடும்பமாகத்தான் கண்டார்கள்.
தமிழில் கணியன் பூங்குன்றனரால் எழுதப்பட்ட புறநானூற்று பாடல் ஒன்று இதற்கு சாட்சியாக உள்ளது.
இப்பாடலின் முதல் இரண்டு வரிகள் நம்மிடையே மிகவும் பிரபலமாக உள்ளது. முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்கள் உலகத் தமிழ் செம்மொழி மாநாட்டிற்காக எழுதிய கவிதையில் கூட அந்த இரண்டு வரிகள் இடம்பெற்று உள்ளது.
”யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்;
தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா;”
இவ்விரண்டு வரிகளுக்கு பின்னால் வாழ்வை பற்றிய தன் நோக்கை பதினோறு வரிகளில் பாடியுள்ளார் கணியனார்.
எல்லா ஊரையும் தமது ஊராகவும், எல்லோரையும் தம் உறவினராகவும் காணுமிவர், கெட்டதும் நல்லதும் நாம் அனுமதிக்காமல் நம்மிடம் வாராது என்கிறார். அதுப்போலவே வருத்தமும் பின் அவ்வருத்தத்தை தணித்துக் கொள்ளுதலும் நாமாக நமக்கு செய்துகொள்ளலே என்றுரைக்கிறார்.
மேலும்,
மரணமெனும் நிகழ்வு இந்த பூமிக்கு புதியதன்று.
ஆகையால் வாழ்பவனாகிய நான் இதைக் கருத்தில் கொண்டு வாழ்க்கை இனிமையானது என்று அதிகம் மகிழ்ந்தது இல்லை.
விரும்பியது கிடைக்காவிட்டாலும் வாழ்வின் மீது எமக்கு கோபத்தினால் உண்டாகும் வெறுப்பும் இல்லை.
மின்னல் தெறித்து மழையாகக் கொட்டிடும் நீர்த்துளிகள் ஒன்றாக திரண்டு கற்களில் உருண்டிடும் ஆற்றுவெள்ளம் போல் வாழ்க்கை அதன் போக்கில்தான் செல்லும் என்பதைத் தெளிவாகத் தெரிந்துகொண்டோம்.
அதனால் பெரியவர்களைக் கண்டு வியந்து போதல் இல்லை. அதைவிட, முக்கியமாக சிறியவர்களை இகழ்ச்சி செய்தல் இல்லை என்கிறார்.
முதல் இரண்டு வரிகளை மட்டும் அதிகமாக பேச்சளவில் பயன்படுத்தும் நாம், அதன்பின் வரும் வாழ்வியல் தத்துவத்தை ஏன் பிரபலமாக்கவில்லை நடைமுறை வாழ்க்கையில் பயன்படுத்துவதற்கு கடினமாகக் கருதித் தவிர்த்துவிட்டோமோ?
முழுப்பாடல் இதோ இங்கே:
யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்;
தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா;
நோதலும் தணிதலும் அவற்றோரன்ன;
சாதலும் புதவது அன்றே; வாழ்தல்
இனிது என மகிழ்ந்தன்றும் இலமே; முனிவின்,
இன்னாது என்றலும் இலமே; ‘மின்னொடு
வானம் தண் துளி தலைஇ, ஆனாது
கல் பொருது இரங்கும் மல்ல்ல் பேர் யாற்று
நீர் வழிப்படூஉம் புணை போல், ஆர் உயிர்
முறை வழிப்படூஉம்’ என்பது திறவோர்
காட்சியின் தெளிந்தனம்ஆகலின், மாட்சியின்
பெரியோரை வியத்தலும் இலமே;
சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே.
- கணியன் பூங்குன்றனார், பொதுவியல் திணை, பொருண்மொழிக் காஞ்சி துறை, புறநானூறு
-ஸ்ரீசக்திப்ரியன்
Thursday, January 28, 2010
சொன்னது கண்ணன்
கர்மண்யேவாதி4காரஸ்தே மா பலே2ஷு கதா3சன |
மா கர்மப2லஹேதுர்ப்பூ4ர் மா தே ஸங்கோ3ஸ்த்-வகர்மணி ||
-47, ஸாங்க்ய யோகம், பகவத்கீதை
செயலிலேயே உனக்கு அதிகாரம்; ஒருபோதும் பயனில் இல்லை; பயனைக் கருதிச் செயல் செய்பவனாக இராதே. செயலின்மையில் உனக்குப் பற்றும் ஏற்பட வேண்டாம்.
பகவத்கீதையில் மிக முக்கியமான ஸ்லோகம் இது. இதற்கு பல ஆன்றோர்களும் சான்றோர்களும் பல அற்புதமான விளக்கவுரை அளித்துள்ளார்கள்.
இந்த ஸ்லோகத்திற்கு எளியேன் கற்றதை, உணர்ந்ததை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.
கடமையை செய்! பலனை எதிர்பாரதே! என்று ஸ்ரீ கண்ணபிரான் சொன்னதாக பல பேர் உரைக்கிறார்கள். உண்மையில் கண்ணன் அப்படிச் சொன்னதாகத் தெரியவில்லை.
ஒருவனுக்கு எது சுதர்மமோ அதை அவன் செய்தேயாக வேண்டும். எல்லாச் செயலுக்கும் எதிர்வினை (பலன்) உண்டு.
செயலை செய்யதான் உனக்கு அதிகாரம். ஆனால் அதனால் உண்டாகும் பலன்மேல் அதிகாரம் செலுத்த உனக்கு உரிமையில்லை என்றுதான் கோவிந்தன் சொல்லுகிறான்.
ஒரு செயலுக்கு இரண்டு விளைவுகள் உண்டாகாது. அப்படி உண்டாகுமானால் அதை செய்வது நம் மனமே!
செயலை செய்யும் போதே அதன் பலன் இப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நாம் (அதாவது நம் மனம்; நாமும் நம் மனமும் வெவ்வேறல்ல) முடிவு செய்து விடுகிறோம். எதிர்ப்பார்க்கிறோம்.
சரி! பலனை எதிர்ப்பார்த்தே ஒரு செயலை செய்கிறோம். அதன் பலனும் விரும்பியதைப் போல அமைந்துவிடுகிறது. பின் என்ன செய்வோம்?
அந்தப் பலன்மேல் அதிகாரம் செலுத்த ஆரம்பிப்போம். சந்தோஷம் கொடுத்த அந்தப் பலனை தக்க வைத்துக்கொள்ள போராடுவோம்.
ஒருவேளை பலன் விரும்பாதது போல் நடந்துவிட்டால் கவலை அடைகிறோம். அப்போதும் கவலை அளிக்கும் அந்த பலன்மேல் அதிகாரம் செலுத்த முயற்சிக்கிறோம்.
அத்துன்பத்தை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளாமல் அதை நம் வாழ்விலிருந்து விரட்டியடிக்கப் பார்க்கிறோம்.
இப்படி ஏற்படக்கூடிய பலனுக்காக போராடிப் போராடி நிகழ்கால வாழ்வை தொலைக்கிறோம்.
நிகழ்காலத்தில் வாழ்வதன் மகத்துவத்தையே கிருஷ்ணன் இங்கே வலியுறுத்துகிறான்.
செயலின் மேல் இருக்கும் கவனம் பயனின் மேல் திரும்பினால் செயலில் நமது முழுத் திறமையும் வெளிப்படாமல் போய்விடும். முழுத் திறமையும் வெளிப்படாத எந்தச் செயலும் குறையுடையதாகவே இருக்கும். குறையுடைய செயலை செய்துவிட்டு பலன் நான் எதிர்ப்பார்ப்பதுப் போல்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அதிகாரம் செய்வது எப்படி பொருந்தும்.
வினோபாபாவின் கூற்றின்படி ஒரு செயலுக்கு இரண்டு விதமான பயன்கள் உண்டு. ஒன்று அகப்பயன்; மற்றொன்று புறப்பயன்
செயலை நிறைவாகச் செய்யும் போது அதனால் ஏற்படுகின்ற சுயதிருப்தி (SELF SATISFACTION). வேறு யாரும் இதை நமக்குத் தரமுடியாது.
புறப்பயன் எப்போதுமே அழியக்கூடிய உடலோடு சம்பந்தப்பட்டது. புறப்பயனைக் கொண்டு அதிகபட்சம் நம்முடைய உடல்ரீதியான அடிப்படைத் தேவைகளைத்தான் (உணவு, உடை, உறைவிடம் ஆகியவற்றிற்காகவோ அல்லது அதன் தொடர்பான கேளிக்கைகளுக்காகவோ). பூர்த்தி செய்துகொள்ள முடியும்.
ஒரு உதாரணம் பார்ப்போம்.
உங்கள் தலைமை அதிகாரி உங்களிடம் திடீரென்று ஒரு பணியைக் கொடுத்து இன்னும் இரண்டு மணிநேரத்திற்குள் முடித்துத் தருமாறுக் கேட்கிறார்.
அந்தப் பணியை விழிப்புடன், உங்கள் முழுத்திறனையும் வெளிப்படுத்தி ஒன்றரை மணிநேரத்திலேயே முடித்துக் கொடுத்துவிடுகிறீர்கள். உங்களுக்கு முழுமையான சுயதிருப்தி. இது அகப்பயன்.
மறுநாள் தலைமை அதிகாரி உங்களை அழைத்து ஒரு தொகையைக் கொடுத்துப் பாராட்டுகிறார். இது புறப்பயன். இந்தப் புறப்பயனைக் கொண்டு மேலே சொன்னது போல் அழியக்கூடிய உடலுக்கான தேவைகளைத்தான் செய்துகொள்ள இயலும். உடலைப் போலவே புறப்பயனும் அழியக்கூடியதே.
அன்பு (LOVE) எப்போது தெய்வீகமாக மாறுகிறது? அதை எந்தவிதமான பற்றுதலுமின்றி (UNCONDITION) வெளிப்படுத்தும் போதுதான். பலன்மேல் அதிகாரம் (பற்று) இன்றி கர்மா (செயல்) செய்யப்படும் போது அது தெய்வீகமாக மாறுகிறது.
நமது சுதர்மாவின்படி பலனின் மேல் கவனத்தை செலுத்தாது நாம் செய்யும் கர்மா நமக்கு சுயதிருப்தியை அளிக்கிறது. சுயதிருப்தி பெறும்போது நமது மனம் சமநிலையில் இருக்கிறது. அதனால் மனத்தின் ஆற்றல் சேமிக்கப்படுகிறது. விழிப்புணர்வு பெருகுகிறது. ஆக இதுவே யோகம் ஆகிறது. கர்மயோகம் ஆகிறது.
ஸர்வம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்
-ஸ்ரீசக்திப்ரியன்
Sunday, January 24, 2010
சிவனின் மாணிக்கம்
மாறுபாடில்லாத முற்றிய பக்தியில் திளைப்பவன் தான் காண்பதெல்லாம், கேட்பதெல்லாம், உணர்வதெல்லாம் தான் வணங்கும் கடவுளாகவே பாவிக்கிறான்.
அத்தகைய பாவனையில் மாணிக்கவாசகப் பெருமான் திருப்பள்ளியெழுச்சியில் இரண்டாவதாக ஒரு பாடலை பாடியுள்ளார். பாடல் கடைசியில்.
காலையில் சூரியன் கீழ்த்திசையில் உதிப்பான். இருள்விலகும். புள்ளினங்கள் எல்லாம் விழித்து சந்தோஷமாய் கூவும். சூரியன் தன் இதமான வெப்பமென்னும் சாவி கொண்டு தாமரை மலர்களின் கதவுகளைத் திறப்பான். இதற்காக காத்திருக்கும் வண்டினங்கள் தாமரை மலர்களை பறந்து வந்து மொய்க்கும். இதுதான் நாம் சாதரணமாக காணும் காட்சி. மாணிக்கவாசகப் பெருமானுக்கு இது எப்படி காட்சியளிக்கின்றது என்று பாருங்கள்.
உலகத்துக்கு ஒளி அளிப்பதற்காக ஒரு சூரியன் எழுகிறானாம். அதுப்போல் தன் பக்தர்களுக்கு உள்ஒளி கிடைப்பதற்காக சிவனின் திருமுக மண்டலத்திலிருந்து ஒரு அருணன் (சூரியன்) தோன்றுகிறானாம். அந்த சூரியனின் பெயர் கருணையாம். கருணையெனும் சூரியன் உதித்தவுடன் தாமரை மலர்கள் மலர வேண்டுமல்லவா! இங்கேயும் ம்லர்கின்றது. சிவபெருமானின் நயனங்கள் என்ற தாமரை மலர்கள் மலர்கின்றது. மலர்ந்தவுடன் அதில் தேன் பருக பக்தர்கள் எனும் வண்டின் குழாம்(கூட்டம்) வந்து சூழ்ந்து மொய்க்கின்றதாம். ஆஹா! என்ன அருமை!
பக்தியில் திளைப்போர் நிச்சயம் இந்தப் பாடலிலும் திளைப்பார்கள்.
அருணன்இந் திரன்திசை அணுகினன் இருள்போய்
அகன்றது உதயநின் மலர்த்திரு முகத்தின்
கருணையின் சூரியன் எழஎழ நயனக்
கடிமலர் மலரமற் றண்ணல்அங் கண்ணாம்
திரள்நிரை அறுபதம் முரல்வன இவையோர்
திருப்பெருந் துறையுறை சிவபெருமானே
அருள்நிதி தரவரும் ஆனந்த மலையே
அலைகட லேபள்ளி எழுந்தரு ளாயே.
பொருள்: சூரியன் இந்திரனின் திசையாகிய கிழக்கு திசையை அடைந்தான். அதனால் இருள் விலகியது. அதுபோலவே சிவபெருமானே! உன்னுடைய திருமுக மண்டலத்திலிருந்து கருணையெனும் சூரியன் மேல் எழ எழ உன்னுடைய நயனம் எனும் தாமரை மலர்கின்றது திருப்பெருந்துறையில் வீற்றிருக்கும் சிவபிரானே! அருளெனும் செல்வத்தை எங்களுக்கு தருவதற்காக வரும் ஆனந்த மலையே! தாமரையை மொய்க்க திரண்டு வரும் ஆறுகால்கள் உடைய வண்டுகள் போல் நாங்களும் உன் திருகண்களெனும் தாமரையை மொய்க்க கூட்டமாகவும் வரிசையாகவும் வருகிறோம். ஓயாது அருளெனும் அலைவீசும் கடலே! பள்ளி எழுந்தருள்வாயாக.