Wednesday, June 26, 2013

காமம் - ஜே.கே-வின் பதில்



கேள்வி:  உலகத்தில் உள்ள ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையிலும் காமம் ஏன் மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது?

ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தியின் பதில்:
குறிப்பிடும்படியாக ஒரு தத்துவம், அதுவும் இந்தியாவில் ‘தந்த்ரா’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.  அதன் ஒரு பகுதி காமத்தை ஊக்குவிக்கிறது.  காமத்தின் மூலம் நீங்கள் நிர்வாணத்தை (ஆடைகளற்றதல்ல.. ஆசைகளற்றது) அடையலாம் என்று சொல்லுகிறது.  அது உங்களை ஊக்குவிக்கிறது; நீங்கள் அப்படியே உங்கள் காமத்திற்கு அப்பால் செல்லுவீர்கள் என்று.  ஆனால், நீங்கள் அதை என்றுமே செய்ததில்லை. 
நம் வாழ்க்கையில் காமம் முக்கியமாகிவிட்டது ஏன்? அது அப்படியே என்றானால், இந்த நிகழ்காலத்தில் மட்டுமல்ல எல்லாக் காலங்களிலும் அப்படியேதான் உள்ளது. குழந்தைகளை உற்பத்தி செய்வதில் இருந்து வேறாக -மனிதனிடத்தில் காமம் மிக ஆழமாக ஊடுருவி உள்ளது ஏன்?. நான் குழந்தை பெறுவதைப் பற்றி பேசவில்லை.  ஏன்?  பெரும்பாலும் மனிதகுலத்திற்கு அதுவே மிகச் சிறந்த மகிழ்வை வழங்குவதால்.  அந்த மகிழ்வை வேண்டியே எல்லாவிதமான குழப்பங்களும் தோன்றின; இந்த உளரீதியான சிக்கல்களுக்கு விளக்கங்கள் பக்கம் பக்கமாக எழுதப்பட்டுள்ளன.   ஆனால், அதன் ஆசிரியர்கள் மனிதகுலம் காமத்திற்கு ஏன் இவ்வளவு அதீத முக்கியத்துவத்தை  அவர்கள் வாழ்க்கையில் உண்டாக்கியுள்ளார்கள் என்ற கேள்வியை எப்போதும் கேட்டதேயில்லை.

கலக்கத்தில் இருக்கும் நம் வாழ்க்கை, அதன் தொடர்ச்சியான போராட்டம், உண்மையின்றி, படைப்புத் திறன் அற்றதாய் – ’படைப்புத் திறன்’ என்ற வார்த்தையை நான் மிகவும் கவனமாகப் பயன்படுத்துகிறேன். ஒரு ஓவியர், கட்டிட வரைவாளர், மரச்சிற்பி தன்னை படைப்பாளராக சொல்லிக் கொள்ளலாம். சமையலறையில் ரொட்டி சுடும் பெண் ஒரு படைப்பாளி என்றே கூறப்பட்டிருக்க  வேண்டும். பின் அவர்கள் சொல்கிறார்கள் காமமும் ஒரு படைப்புத்திறனே என்று. ஆக, படைப்புத்திறத்துடன் இருத்தல் என்பது என்ன?.  ஒரு ஓவியன், இசையமைப்பாளன், பக்தியுடன் இருக்கும் இந்திய பாடகர்கள் என்று இவர்கள் எல்லாம் சொல்லிக் கொள்ளலாம் தங்களிடமிருந்து வெளிப்படுவதே படைப்புத்திறன் என்று.  அப்படியா?  ஒரு மூக்கை மூன்று முகங்களுக்கு வைத்து அல்லது வேறு எப்படியோ வரையும் பிக்காஸோவை நீங்கள் ஒரு தலைச்சிறந்த ஒவியனாகவும், தலைச்சிறந்த படைப்பாளியாகவும் ஒத்துக் கொண்டுவிட்டீர்கள். அதை நான் மறுக்கவில்லை அல்லது அதன் மதீப்பீட்டை குறைக்கவுமில்லை. நான் அதை சாதாரணமாகத்தான் குறிப்பிடுகிறேன்.  படைப்பு என்று என்ன சொல்லப்படுகிறது என்றால் இதைத்தான். ஆனால், இவை எல்லாமா படைப்பு? அல்லது படைப்பு என்பது இதிலிருந்து முற்றிலும் வேறானதா?  இசையில், சிலையில், வசனத்தில், கவிதையில், ஓவியத்தில் படைப்பின் உணர்வு வெளிப்பாட்டை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.  அது ஒரு மனிதனின் சாமர்த்தியத்தை அவனது அறிவுத்திறனை சிறிய அளவிலோ அல்லது பெரியதாகவோ வெளிப்படுத்துகிறது.  அது புதுமையான ராக் அல்லது பாச் (Rock or Bach) ஆக இருக்கலாம் – இவை இரண்டையும் ஒப்பீடு செய்வதற்கு நான் வருந்துகிறேன்; அவைகள் ஒப்பிட முடியாதவை.  பதவி, பணம், புகழை கொண்டு வருவதனால் இவற்றை எல்லாம் மனிதகுலமாகிய நாம் படைப்பு என்று ஒப்புக் கொள்கிறோம். ஆனால், நான் கேட்கிறேன்; இதுவா படைப்பு?

எதுவரையிலும் வெளிப்புறச் சந்தை நமக்களிக்கும் அங்கீகாரம், பணம் மற்றும் வெற்றிக்கான தேவை இருக்கின்ற போது எதுவரையிலும் சுயநலம் இருக்கின்ற போது, மிகவும் ஆழங்காண முடியா உணர்வை குறிக்கும் வார்த்தையான படைத்தல் என்பது அதில் இருக்குமா? தயவு செய்து என்னுடன் ஒத்துப் போகாதீர்கள்.  நான் சாதாரணமாகத்தான் குறிப்பிடுகிறேன்.  படைப்பை பற்றி எனக்குத் தெரியுமென்றோ உங்களுக்கு தெரியாதென்றோ நான் சொல்லவில்லை. நான் அதைச் சொல்லவில்லை. இவ்விஷயங்களைப் பற்றி எப்பொழுதும் நாம் கேள்வி எழுப்பியதே இல்லை என்றே சொல்லுகிறேன்.  சுயநலத்தின் சுவடு படியாத இடத்தில் படைப்பு என்னும் நிலை இருக்கிறது என்பதையே நான் சொல்லுகிறேன்.  அதுவே உண்மையான படைப்பாகும். தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் தேவை அதற்கில்லை; சுயதிருப்தியும் அதற்கு தேவையில்லை. இப்படிப்பட்டதுதான் படைப்பு.

படைப்புத்திறன் உடையதாகவும் முக்கியத்துவம் பெற்றதாகவும் காமம் எண்ணப்படலாம். ஏனெனில் நம் வேலை, அலுவலகம், சர்ச்-க்கு செல்லுதல், ஒரு குருவையோ அல்லது தத்துவவாதியோ தொடர்தல் என்பனவெல்லாம் எப்போதும் நம்மை சுற்றிச் சூழ்ந்துள்ளன.  இவையெல்லாம் சுதந்திரத்தில் இருந்து நம்மை விலக்குவதாக உள்ளது.  மேலும், எப்போதும் நம்முடன் இருக்கும் கடந்த காலம் என்னும் நமது சொந்த அறிவிலிருந்து விடுதலையற்றவர்களாகவும் இருக்கிறோம்.

ஆக, நாம் உள்முகமாகவும் வெளிமுகமாகவும் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்க முடியாமல் தடைசெய்யப்பட்டவர்களாக இருக்கிறோம்; தலைமுறை தலைமுறையாக நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.  எனக்கு என்ன தேவையோ அதை நோக்கியே நான் செயல் செய்வேன் என்பதே அதன் எதிர்விளைவாக இருக்கிறது. அவ்விளைவும் மகிழ்ச்சி, ஆசை, சாமர்த்தியம் என்பதை அடிப்படையாக கொண்டு வரையறுக்கப்பட்டு விடுகிறது.  ஆக, உள்முகமாகவோ அல்லது வெளிமுகமாகவோ முக்கியமாக உள்முகமாக, விடுதலை என்பது இல்லையோ அப்பொழுது நம்மிடம் இருப்பது ஒன்றே ஒன்றுதான். அதுதான் காமம் என்றழைக்கப்படுகிறது.  ஏன் நாம் அதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்? நீங்கள் அச்சத்தில் இருந்து வெளி வருவதற்கு இதே அளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறீர்களா?  இல்லை.  துயரத்தை முடிவுக்கு கொண்டு வர இதே அளவு சக்தியை, உயிர்த்துடிப்பை மற்றும் எண்ணத்தை கொடுக்கிறீர்களா? காமத்திற்கு மட்டுமேன்?  ஏனெனில் காமம் நீங்கள் கையாளுவதற்கு சுலபமாக இருக்கிறது; மற்றவை எல்லாம், எப்பொழுது நீங்கள் விடுதலையுடன் இருக்கிறீர்களோ அப்பொழுது மட்டுமே வெளிப்படும் உங்களுடைய சக்தியை கேட்கிறது. ஆகையால், இயற்கையாகவே உலகம் முற்றிலும் உள்ள மனிதகுலம் இவ்விஷயத்திற்கு (அதாவது காமத்திற்கு) உச்சபட்ச முக்கியத்துவத்தை வாழ்க்கையில் அளித்துவிட்டது.  எப்பொழுது நீங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிக்கு மட்டுமே அதீத முக்கியத்துவம் அளிக்கிறீர்களோ அப்பொழுது உங்களை நீங்களே அழித்துக் கொள்கிறீர்கள்.  வாழ்க்கை என்பது முழுமையானது; வெறும் ஒரு பகுதி அல்ல.  முழுமைக்கு உங்களால் முக்கியத்துவம் கொடுக்க முடியுமானால்  அப்பொழுது காமம் என்பது அதீத அல்லது குறைந்த முக்கியத்துவம் அற்றதாய் ஆகிவிடும். காமத்தை மறுக்கும் சந்நியாசிகள் தங்கள் சக்தியை கடவுளின் மேல் திருப்புகிறார்கள்; ஆனால் உள்ளே அது கொதித்திக் கொண்டுதானிருக்கும்.  இயற்கையை அடக்க முடியாது. ஆனால் அதற்காக எல்லாவிதமான முக்கியத்துவத்தையும் அதன் மேலே நீங்கள் செலுத்தினீர்கள் என்றால் நீங்கள் பழுதடைவீர்கள்.

Tuesday, April 23, 2013

நட்பு


காரணமின்றித் தோன்றும்
காலமெல்லாம் ஒன்றும்
நட்பின் இலக்கணம் நீ
வாழ்க வளமுடன் என்றும்

- ஸ்ரீ சக்திப்ரியன்

Sunday, December 9, 2012

இயற்கை அன்னை

கூந்தல் வருடும் தென்றல்
குற்றம் காணா தண்ணீர்
ஏந்தி சீராட்டும் பூமி
எப்போதும் விலகாத வானம்
அந்தி சிவப்பில்
அழகு காட்டும் கதிரவன்
வந்து இரவில் தாலாட்டும் சந்திரன்
அத்தனையும் நம்மை ஒன்றாய்
அணைக்கும்
இணைக்கும்
இயற்கை அன்னையின்
எழில் முகங்கள் அல்லவா!

-ஸ்ரீ சக்திப்ரியன்

Tuesday, March 27, 2012

தனிமை


தனிமைப்படுத்துகிறாயா?
அல்லது
தனிமைப்பட்டுக் கொள்கிறாயா?

தனித்திருப்பது தனிமையா?
தன்னில் தன்மை எனும்
உண்மையில் உறைவது தனிமையா?

தனிமையால் தெளிவு வருமா?
அல்லது
தெளிவு தனிமையைத் தருமா?

தனிமை தவமா?
தனிமையில் தவமா?
தனித்தல் தவமா?

தனித்து பிறக்கிறோம்
தனித்து இறக்கிறோம்-நடுவே
தவிப்பில் இருக்கிறோம்.
அன்றி
தனிப்பில் இருக்கிறோமா?

எல்லாரிலும் விலகுவதா தனிமை?
அல்லது
எல்லாமாய் இருப்பதா தனிமை?

உண்மை தனிமையில் உள்ளதா?
உண்மையில் தனிமை உள்ளதா?

-ஸ்ரீ சக்திப்ரியன்





Monday, February 27, 2012

என்றும் இன்றே

மறைந்த நேற்று
மறைந்திருக்கும் நாளை
திறந்திருக்கும் இன்றை திருடுகின்றன.

இறந்த நேற்று
பிறக்காத நாளை
உயிரோடு இருக்கும் இன்றின்
உணர்வை சிதைக்கின்றன.

அந்நியம் ஏதுமில்லை என்னும்
அநுபூதி கிட்டி நிலைத்துவிட்டால்
நேற்றில்லை நாளையில்லை
என்றும்
இன்றே

- ஸ்ரீசக்திப்ரியன்

Saturday, February 4, 2012

தனிமரம்

தனிமரம்
தோப்பாகாது
ஆனால்,
தோப்பில் இருக்கும்
ஒவ்வொரு மரமும்
தனிதான்!

Thursday, January 19, 2012

முக்தியின் நிலைகள்

புவியின் ஈர்ப்பு சக்திக்குள் இருக்கும் எந்த ஒரு பொருளும் அதனிடம் இருந்து தப்பித்து செல்லுதல் இயலாது. பூமி தன்னுடைய வசீகர சக்திக்குள்ளேயே அவற்றை வைத்துக் கொள்ளும். அது போலவே, எந்த ஒரு ஜீவன் தன்னை அடைய முயற்சிக்கிறதோ அதனை கடவுள் தன் பொறுப்பில் எடுத்துக் கொண்டு தனக்கு மிக அருகாமையில் வைத்துக் கொள்கிறார். மேலும், அந்த ஜீவனின் ஆன்மிக ஏற்றத்திற்கும் அக்கறை எடுத்துக் கொள்கிறார்.

ஜெயன், விஜயன் மற்றும் ராவணன், கும்பகர்ணர்களின் கதைகள் அவர்கள் தங்கள் முற்பிறப்பில் இறைவனிடம் காட்டிய பக்தியை மெச்சி இறைவன் அவர்களுக்கு அளித்த அருளை விளக்குவதாகவே உள்ளது.

இறைவன் அவர்களை இடுக்கண்ணில் இருந்து காத்தும், அவர்களது மிருக மற்றும் அசுர பிறப்பில் இருந்து விடுவித்தும், அவர்களை தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்தவும் செய்தார்.

விஷ்ணு, ஜெய விஜயர்களுக்கு ‘சாரூப்ய முக்தியை’ அருளியதாக நமக்கு சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஜீவர்களின் மேல் கடவுள் காண்பிக்கும் அன்பே முக்தி ஆகும்.

முக்தி ஐந்து நிலைகள் உடையதாக நமது அறநூல்கள் கூறுகின்றன. ‘சாலோக்யம்’ என்பதே முதல் நிலை; அங்கு பக்தன் கடவுளின் உலகத்திற்குள் நுழைய விழைகிறான். இறைவனின் ஆளுகைக்குள் அவனுக்கு ஒரு சிறிய இடம் தேவைப்படுகிறது. வேறு எந்தவிதமான தனிச்சலுகையோ அல்லது அண்மையையோ அவன் கேட்பதில்லை. தலைச்சிறந்த கன்னட கவியான திரு.பம்பா அவர்கள் தன்னுடைய கவிதை ஒன்றில் தான் பாணாவாசி எனும் நகரில் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்க வேண்டும் என்று பாடுகின்றார்.

இறைவன் மதுக்ஷேஸ்வரரின் எல்லைக்குள் அக்கவிக்கு ஒரு சிறு இடமே கிடைத்தாலும் போதும். அங்கே ஒரு தேனியாகவோ அல்லது குயிலாகவோ பிறப்பதில் அவருக்கு ஒரு பொருட்டும் இல்லை. கடவுளின் உலகத்திற்குள் நுழைவதைத் தவிர வேறு எந்தவிதமான ஆற்றலையோ அருகாமையையோ அவர் விரும்பவில்லை. இந்த வகையான பக்தியே ‘சாலோக்யம்’ ஆகும்.

ஒரு பெங்காலி பக்திப் பாடல் இதே விதமான உணர்வு நிலையை நமக்கு காட்டுகிறது. அது பின்வருமாறு சொல்லப்படுகிறது. ”அம்மா, உனது கோவிலின் ஏதேனும் ஒரு சிறு மூலையில் அமர்ந்து கொள்ள என்னை அனுமதி. நானோ ஒரு பாவியானபடியால் உன்னருகில் வரமாட்டேன். நான் வெகு தூரத்தில் இருப்பேன்; ஆனால், உன்னை நினைத்துக் கொண்டிருப்பேன்.

அம்மா, நான் உன் பாதங்களைத் தொட விழையவில்லை; ஆனால், கண்ணீரால் நிறைந்திருக்கும் என் கண்களுக்கு உன் சிவந்த தாமரை பாதங்களைக் காணும் பாக்கியத்தை கொடுத்தருள். அம்மா, ஆரத்தி காட்டும் பொழுதில் உன் முகத்தில் பூக்கும் ஆன்மாவை நிறைக்கும் புன்னகையை நான் காண்பேனாக”.

இவ்விதமான சாலோக்ய பக்தியே சாலோக்ய முக்தியை நோக்கி வழி நடத்துகிறது. கோவிலில் தெய்வத்திற்கு முன்னால் அமர்ந்தே தீர வேண்டும் என்று விரும்புவர்களுக்கும், அதற்காக சிறப்புச் சலுகை வேண்டி சச்சரவு செய்பவர்களுக்கும் உண்மையில் கடவுளின் தரிசனத்தைவிட தங்களுடைய படோபடத்தைக் காட்டிக் கொள்வதில்தான் விருப்பம் மிகுந்தவர்களாக உள்ளார்கள். அத்தகைய மக்கள் உண்மையில் கடவுளிடமிருந்து வெகு தூரத்தில் உள்ளார்கள்.

முக்தியின் இரண்டாவது நிலை ’சாமீப்யம்’ ஆகும். அதாவது கடவுளுக்கு வெகு அருகாமையில் இருக்க விரும்புவதாகும்.

தன்னை வேறெதையும்விட அதிகமாக நேசிக்கும் பக்தனுக்கு செல்வத்தையும், தனித்தன்மையும் மற்றும் உயர்ந்த நிலையையும் இறைவன் கொடுக்கும் ‘சாஷ்டிகம்’ முக்தியின் மூன்றாவது நிலையாகும்.

’சாரூப்யம்’ என்பதே முக்தியின் நான்காம் நிலையாகும். இந்நிலையில் பக்தன் நற்பண்புகளையும் கடவுளின் தெய்வீக குணங்களையும் பெறுகிறான்.

கடவுளுடன் ஒன்றாக கலக்கும் ’சாயுஜ்யம்’ என்ற நிலையே முக்தியின் ஐந்தாவதும் கடைசி நிலையுமாகும். கடவுளிடமிருந்து எவ்விதத்திலும் பிரிவற்று இருக்கும் அத்வைத நிலையே இந்நிலையாகும்.

சாதாரணமாக, முக்தி என்பது இறப்பிற்கு பின்பு மட்டுமே அனுபவிக்க முடியும் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். அது உண்மை என்றால், முக்தியைப் பற்றி இப்பொழுது நாம் கற்பதில் என்ன பயன் இருக்க முடியும். ஆனால், நம்முடைய வாழ்நாளிலேயே முக்தியின் முன் அனுபவத்தை கடவுள் நமக்கு வழங்குகிறார். நாம் யாராவது ஒருவரை மிகவும் அதிகமாக விரும்பினோமேயானல் முக்தியின் எல்லாநிலைகளையும் நம்மால் அனுபவிக்க முடியும்.

’உபநிஷத்’ என்னும் வடமொழி சொல்லுக்கு ’அருகில் அமர்’ என்பதே பொருள் ஆகும்.

குருவும் சிஷ்யனும் ஒருவருக்கு ஒருவர் அருகாமையில் அமரும் பொழுது அறிவு பெருகும்.

முதலில் நாம் விரும்பும் மக்களின் உலகத்திற்குள் நுழைய வழி தேடுகிறோம். இது சாலோக்யம் ஆகும். அடுத்து, நாம் அவர்களுடன் நெருங்கி பழக விரும்புகிறோம். இதுவே சாமீப்யம். குரு-சிஷ்ய உறவில் கூட இந்த நிலைகளெல்லாம் காணப்படுகின்றது.

நமக்கு விருப்பமான ஒருவரிடமே நமது மகிழ்ச்சியையும் அவ்வகை அல்லாத நிலைகளையும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறோம். நமது அன்பை வெளிப்படுத்த அவர்களுக்கு பரிசுகள் கொடுக்கிறோம். இதுவே சாஷ்டிகம். நாம் விரும்புவர்களின் எண்ணங்களையும், இயல்புகளையும் மற்றும் உணர்வுகளையும் ஏற்றுக் கொண்டு அவர்களைப் போலவே உருவாகிறோம். இதுவே சாரூப்யமாகும்.

நாம் விரும்பவருடன் எப்பொழுதும் விலகாமல் இருக்கவே விரும்புகிறோம். இதுவே சாயுஜ்யமாகும்.

இவ்வழியில் கடவுளை நாம் நேசிக்கத் துவங்கினால் - நம் இதயமும் ஆன்மாவும் இறைவனுடன் ஒன்றாக கலக்க ஏங்கும் நிலையோடு – வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நம்முடைய இலக்கை அடைவது திண்ணம். மேலும், முக்தியை இப்பிறப்பிலும் அதன் பின்னும் நம்மால் துய்க்க முடியும்

- ஸ்ரீமஜ்ஜகத்குரு சங்கராசார்யர்

- தி நியூ இண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ் – சிட்டி எக்ஸ்பிரஸ்

- 17.1.2012